این همه گشتیم اخر چی برامون موند بجز یه دست خط

درود بیکران بر از ما گریختگان

نفس گرم شما را همچنان در زیر پوست خود نگاه داشته ایم

دل ما نیز به یاده قدم های شما میکوبد

کوبش راه از شما چرخش چشم هم از آن ما

یادگاریتان سبز در بالای سر است

دست خط خوبتان در بلندای نگاه و آه ما نقش بسته

حال ما خوب است از سبزی چشمان شما

این نفس بگذشت فردا را بیاب

شاید از راهی که گدشتیم رسیدیم به هم

در این سرا پردهء تیره

در این اوضاع بی دلی

شهری را میسازم که هر روز بیشتر از دیروز ویران تر میشود

ای تو اواز نهان بشری در کدامین کور سوی خیال

راه را میابی و در چه رسوخ میکنی ای اواز

میسازم اجناس کهنه ای را که در ازادی بی مثال و در بند بکار می ایند

با تو هستم ای اوارهء خواب الود دیگر جایی در این بین نداری

به دوزخ میباید رفت تا نیکان را یافت باشد که ما را سیراب کنند

خستهء تنهایی هایی پرواز میبایدت یا سوختن یا ازمون اری این بهتر است

سخن کوتاه ای نادان بی خرد خفاش شب پر را

خبر از عشق بازی گل ها نیست

صبر من را تا کجا خواهی کشید

قلب در اتش هستت رمید

نیک از ان چشم افت ریختی

پنجهء من را چرا در زلف تو راهی نبود

کمکی در راه است

خواهم سوخت تا مرا یادی کنی

این تمامش چشمهء امید من است

ای تمامت جلوهء خورشید

حال قلب من را ز خنجر جفایت بپرس

ندای کفنم در اسمان است

بیابون گردی همیشگی

سرد تر داره میشه هوا

چه احمق بودم من

نه راه فراری نه جونی نه امیدی

چه احمق بودم من

بازم دارن دستام بی حس میشن

رفیقم رفیقای قدیم

نکبتا همشون ادعا دارن

میدونی مشکل اینجاس که رفاقتا شده واسه اوقات بیکاری

به هرکیم حرف میزنی چنان روشن فکر که ادمارو شبیه گاو و گوسفند میبینه

گاو و گوسفندم نفهم

اوصولا هم مامان بابا ها قدیمینو اونا درک نشده موندن اخرشم راه چاره یه نخ سیگار

شیر دلا همونجا  ترسوها تو دستشویی

اره بابا دوران دوران قشنگیه

از کتاب ادبیات مهم تر دونستن مارک شرت براد پیت و کلیات ماجرای دعوای جی لو با بنی

خوب البته از مارک زارا نباید رد شد

شدت دانایی هم اونقدری شده که بشه هنگام قلیون کشیدن و دید زدن پروپاچه زیدا به رد دین و پیوستن به ایسم گفت

پس کجا رفت اون کمر بند بابا و قاشق داغ مامان

چه احمق بودم من

اخه دیگه کی دنبال درد دل  دیگری رو میگیره

بابام هم واسه من وقت نداره

چه احمق بودم من

چشم و ابروی مشکی با این همه طرفدار کنج نجابت نمیشینه

هروقتم که تو فکر باشی همه میگن شکست عشقی داشته

چه احمق بودم من

سکوت پاییزی من اغاز دوران تکرار

حجم سیاهم عامل تعادل

روح سکوت درونم را اغشته کرده است

دوستی از راه میرسد او را نمی بینم

اوای مردگان روز نو روزی نو

عشقی از انطرف تر چه خوش مگوید

همه مینالند

چه درد عمیقیست در پنجهء استاد

شاهد سوختن هر روزه

جماعت فلسفه در پی چه سکه ای اواز سر میدهند

روح انسان در پی درد است از سر عقده

پروردگارا خلوتی درونم به کجاست

انتظار

هوای دلم رنگ زرد دل مردگی پیداکردست

باز هم یاد دلدادگی هایم نهادم را می سوزاند

افتاب وجودم باز هم در پی جرقهء فندک رو به خاموشی میرود

خدا همان اشنای دیرینهء خلوت پرعشقم

سوزشی در سینه دارم

به من نزدیک نشوید با تمام التماسی که میکنم

گرفتار حریق خلوتم میشوی

بار خدایا میسوزم ببین

انکه در پی من می اید کیست

بازوانم انقدر سرد هستند که هیچ عشقی را جذب نکنند

یک اه دیگر

خدا یقینا در دل شکسته جا دارد

وقت اب نبات ترش عمر است

سوزش جاودانهء رویا

خلوت پر سیم و خاک

مغز استخوانم سیاه است

اتشی میخواهم به کبودی یک سایه

بار خدایا اواز دلم در پس یک نشانه مانده است

دستم میلرزه

منو ببخش

اري اين است زندگي يك قلم كه از بد روزگار به دست نويسنده اي پريشان حال مي افتد

چرمی که پیرزن در دست داشت سوز  ناله چوپان پرچمي كه كودك تكان ميداد بازو هاي در هم فشردهء بك زوج خندان بادكنك هايي كه در هوا بود ...اين ها تنها سهمي بود كه نسيب من ميشد از ان جشن بزرگ بي پناهي مرد با اين فكر فتيله اشكم بالا رفت و صداي ناله در سرم پيچيد صورتم را پاك ميكنم از ترسي كه از ديدن اشك هايم دارم و پرده را پايين مي اندازم  به سمت در ميروم تمام سعيم اين است كه صداي قدمهايم با ضربات تبل بزرگ كارناوال هماهنگ باشد كه  ان اتفاق افتاد سراسيمه به سمت پنجره رفتم و ديدم

دشمنی هم نمیبینم

من کجایم تنها هستم نیستم

از تو میپرسم

چرا کلاغ سیصد سال عمر میکند

-جون که عاشق است و وفا دار

با اون صداش

-کی گفت تو صدات قشنگ

-اگه صدات قشنگ بود وقتی داد میزدی گنجشکا در نمی رفتن

خوب خودم که قشنگم

-قشنگ بودی این همه لباسای رنگی تنت نمیکردی که توش قایم بشی

اصلا حرفت تو چی هست؟

بشین یه بار به کل داستان فکر کن

کوتاه کن فکر را

ارامش در انتظار است

کوتاه عمیق در رویا

این راهیست برای دوام زندگی

زندگی هم خود رویاست این را مردگان میگویند

ترس من این است که مردن هم رویا باشد

ما همه رویا هستیم رویای خدا

کوتاه شده در خلقت

ااه

باز هم چونو چرا

باز هم هستی و من

باز هم یاد خدا

دوست دارم همه چیز را

با نگاه پرنده دیدن

با صدای ترقه رقصیدن

من خدا را دوست دارم

من عاشق شده ام

این است راز بشر ز ازل تا به ابد

چه دل پر خونی دارد خدا

چه حالی داشت خدا ان زمان که مسیح مصلوب شد

غرور یا گریه یا هر دو

چه صبری دارد که امروز بشر پا بر جاست

او عاشق است بزرگترین عاشق

درود میفرستم بر روان پاکش که چه زیبا سخن گفت

این زمین راه به جایی نمی برد

در دور ترین کوه ها مینالد گوزن

زیرا که میدانست روزگار روزگار جنبش و

عاقبت عاقبت فناست

تکرار مکررات را میدانست

ایا تو شنیده ای صدای برگی را که بر اب می افتد

و چه دردی دارد اب وقتی که ماهی هایش را صید میکند

و خندان میروند

صید شرط بقا بود اما درد کار خودش را میکند

پس می ایم امروز باشد که مرا فریاد کنی

دیوانگی چیست؟

من میگویم دیوانگی حضور کامل یک بود در

 اوج نابودیست

نابودی چیزیست که گاهی به قیمت هزار

 بودن ارزش دارد

دست شکسته طبیعت

این انتقام است 

هماهنگی زندگی زندگی هماهنگ

متنفر شدم از هرچه پرسش

این بود سهم من: اوج نادانی؟

کاش هیچ سوالی نبود

انوقت میگفتم که طعم دل و جگر با اب لیمو بهتر است یا نمک

نمی دانم ویرانی امروز من از سقوط چهار مرحله ایست

یا از جنگ با عشق عشقی نادان

رفتن من انقدر ارام بود که حتی پروانه را بیدار نکرد

مرگ روزانه را ببین

مرا ببخش كه به عشق بيش تر از سيب مي انديشم

و بارش روحم را در جوار انديشه زيبايي  دوست داشتن خالق ميدانم

انچه در بشر زيباست تن روح است كه ميسوزد

گاه مي انديشم خوردن عصرانه در مقابل ابشار نياگارا مي تواند

غروراز دست رفته ام را باز گرداند

و درست در همان لحظه با تماشاي گنجشكي بر درخت  ميگريم

بي انكه هواي بشري را چشيده باشم

اري اين دل به سرزمين اشباهي تبديل شده كه خود از فرط زيبايي به

دنبال تيرگيند

ومي ترسد من

خواستم كه ساعتي را به دور از گرداب هاي  منطق بلند بخندم

اما اين زنگ ساعت بود كه مرا به پيكار جهان فرا خواند

به من انديشيدي بي انكه بداني من از صداي گاز زدن به يك سيب سبز

مدهوش بر زمين افتادم

من ميخواهم كه از نيش مورچه از خواب بيدار شوم

اما نه تنها

كه با اغوشي پر از يك معشوق

و حس لبي پر حرارت كه ملتمسانه بوسه ام را ميخواهد

به زمین زمین اندیشیدم به هوا

به خدا اندیشیدم که میگفت رنج بکش ای انسان

و گریستم از عشق

چه زیبا فریبی افریدست

دیدم چه عمیق است کوته فکری انسان

وقتی که به پرواز شاپرک می نگرد

خواستم که بگویم با من باش

و با من بخند

اه چه بی پناه است انسان

خیره در اشک شدم باز

دست بر سر میکشم تا بیرون اید این حجم

تنها چند تار مو

اواز لولای در

نوید بیرون رفتن از تنهایی

و رفتن همان امید است

و امدن شروع دوباره

پس بیا

یقینا این بار به هم میرسیم

سلام

من هم هستم

این بود حرف تکراری من

که شاید دلش را ببرم

و این بار مثل همیشه بودم

سادهء ساده

نه لباسی از زر

و نه زلفی در خور

تنها دلی پریشان کرده بودم

و قلبی پاک

گریستم

نسیب من بی رنگی بود

این با نیز مردم

هرگز از پای نخواهم نشست

من شنیدم که پیر مرد میگفت:

عشق را جستجو نکن اما برای حفظش اماده باش

در اشک هایم بود

کاش اغوش شوم یک دم

افق تاريك

دنيا تنگ

نوميدي توان فرساست

مي دانم

 وليكن ره سپردن در سياهي

  رو به سوي روشني زيباست

مي داني

 به شوق نور در ظلمت قدم بردار

به اين غم هاي جان آزار دل مسپار

كه مرغان گلستان زاد

كه سرشارند از آواز آزادي

 نمي دانند هرگز لذت و ذوق رهايي را

و رعنايان تن در تور پرورده

نمي دانند در پايان تاريكي شكوه روشنايي را

                                                                                     حورا

1- عامه ي مردم روح خود را مي فروشند تا با عايدات آن عمري را با وجدان طي کنند ( لوگان پارسال اسميت ) .
2- هرگز به دوستانت کاستي هايشان را در جمع نگو چون ممکن است عيوب خود را برطرف کنند اما مطمئنن هيچگاه تو را به خاطر اين تذکر نمي بخشند ( لوگان پارسال اسميت ) .
3 - جامعه مثل آب نمک است شنا کردن در آن بد نيست اما بلعش وحشتناک است ( سايمن استرانسکي ) .
4 - پول همه چيز زندگي نيست اما مي تواند همه چيز را بخرد ( ادموند استاکول ) .
5 - ازدواج عوام ، آنان را از شخصيت تهي و از خصوصيات اخلاقي خالي مي کند ( رابرت لويي استيونسن ) .
6 - ازدواج مکالمه ي طولاني دو انسان است که هر ازچند گاه به مشاجره مي انجامد ( رابرت لويي استيونسن ) .
7 - جامعه ي آزاد جامعه اي است که افراد منزوي در آن امنيت کامل داشته باشند ( آدالي استيونسن ) .
8 - براي اکثر مردم مرگ در راه اصول آسان تر از زندگي کردن بر اساس آن است ( آدالي استيونسن ) .
9 - انتهاي راه، مرگ است ؛ تکامل در انتهاست ؛ هيچ چيز کامل نيست ؛ يک معادله با سه مجهول ( جيمز استفنر ) .
10 - يک مرد بدون زن مثل ماهي بدون آب است اما يک زن بدون مرد مانند يک ماهي بدون دوچرخه است (گلوريا استاين ) .

به پسرم درس بدهيد. او بايد بداند که همه ي مردم دادگر و همه ي آنها رو راست نيستند

, اما به پسرم بياموزيد که به ازاي هر بدکار انساني خوب هم وجود دارد. به او بگوييد

به ازاي هر سياستمدار خودخواه رهبر جوانمردي هم يافت مي شود. به او بياموزيد

اگر با کار و زحمت خويش , يک دلار کسب کند , بهتر از آن است که جايي روي 

زمين , پنج دلار بيابد.به او بياموزيد که از باختن پند بگيرد و از پيروز شدن

لذت ببرد.او را از غبطه خوردن بر حذر داريد. به او نقش و تاثير مهم  خنديدن را 

يادآور شويد. اگر مي توانيد , به او نقش موثر کتاب در زندگي را آموزش دهيد

به او بگوييد بينديشد, به  پرندگان در حال پرواز در دل آسمان دقيق شود

به گلهاي درون باغچه و زنبورها که در هوا پرواز مي کنند دقيق شود و بنگرد.

به پسرم بياموزيد که در مدرسه بهتر اين است که مردود  شود اما با تقلببه قبولي

نرسد. به پسرم ياد بدهيد با ملايم ها  ملايم و با گردن کش ها گردن کش باشد.

به او بگوييد به باورهايش باور داشته باشد.حتا اگر همه  بر خلاف او حرف بزنند

به پسرم ياد بدهيد که همه ي حرف ها را بشنود و سخني را که به نظرش درست 

مي رسد برگزيند. ارزشهاي زندگي را به پسرم آموزش دهيد. اگر مي توانيد به 

پسرم ياد بدهيد که در اوج غم و اندوه لبخند به لب داشته باشد. به او بياموزيد

که از اشک ريختن خجالت نکشد. به او بياموزيد که مي تواند براي انديشه

و شعورش مبلغي تعيين کتد.اما قيمت گذاري براي دل , بي معناست. به او

بگوييد که تسليم هياهو نشود و اگر خود را بر حق مي داند , پاي سخنش

بايستد و با همه  نيرو مبارزه کند.

در کار آموزش به پسرم , نرمي به خرج دهيد. اما از او يک نازپرورده نسازيد

بگذاريد که او شجاع باشد. به او بياموزيد که به مردم باور داشته باشد.

توقع زيادي است , اما ببينيد که چه مي توانيد بکنيد. پسرم کودک

کم سن و سال بسيار خوبي است.

قصه اي نغز دل انگيز و طرب خيز فره بيز مسرت اثر  از لودگي و شوخي ملا نصردين ز براي تو كنم نقل كه از مال جهان داشت يكي گاو بسي چاق بسي گنده و ديلاق كه مي داد به دو شير كز ان هرچه دلش خواست  بگيرد كره و ماست و ز ان اندكي از رزق زن و بچه خود كند اماده زان رزق خدا داده ببرد زندگي ساده خود را به سرو شكر كند لطف خدا وند جهان را

روزي از دست طلب كار به جان امدو در راه فغان امد ناچار به دان گاو زد افسار كشاندش سوي بازار  به همراهي دلال فسون كار به دنبال خريدار كه ان را بفروشد به وي قيمت ان را به طلب كار بپردازدو خود را كند ازاد

مرد دلال فسون كار چو ديد ان كه كسي طالب ان نيست خريدار كلان نيست به خود گفت دگر چاره جز ان نيست كه با پشت هم اندازي تزوير دغل بازي بسيار كشم نقشه اي بس جالب سازم همه راطالب و  ان را بكنم غالب والقصه دروغي سر هم كرد كه اين گاو بود حامله و منتظر غابله و منفعت حاصله اش ايد ان كس شود اخر كه زمن ميخرد ان را 

زين سخن هركسي اندر طمع افتاد و به فرياد همي خواست كه از مشتريان دگر ان را بربايد  غرض ان حرف چنان شور در افكند كه ان گاو بسي زود بدل گشت به سيم زر وملا كه زدلال چنين ديد بخنديد و بسي خرم شنگول بدان جيب پر از پول روان شد طرف خانه و مي گفت دليرانه كه يك حيله جانانه ز دلال محل ياد گرفتم كه پس از ان همه جا باز به كارش ببرم تا كه كنم چاره هر گونه زيان را

چون كه در خانه خود رفت بديد ان كه زني امده و با زن او گرفته است و نمايد سخن از دختر ملا و بر ان است كه گر زان كه ميسر شود او را بكند عقد براي پسر خويش به كنج دگري دختر اونيز  بسي خرم سر مست نجيبانه نشسته است و بطرزي خوش ممتازبه صد عشوه و صد ناز  نموده سخن اغاز كه شايد زن و مهمان بپسندند ز وي ان زلف و سر صورت و ان حسن بيان را

خواست ملا كه غنيمت شمرد فرصت و زان بهره برد كرد سلامي وعليكي و بدل گفت كنون موقع كار است بهين وقت كه از حقه ان مردك دلال برم سود رسم زود به مقصود لذا جانب مهمان نظر افكند و به لبخند بگفتا كه بود دختر من خوشگل سيمين بر و نيكو گهر با ادب با هنر و شوخ چو بلبل همه جا نعره زنان است و چو گل خنده كنان است و چنين است و چنان است و در ان جا كه عيان است چه حاجت به بيان است؟ خصوصا دو سه ماه است كه اين شوخ بود حامله و منفعتي ميبرد ان كس كه گزيند ز پي همسري خويشتن اين سرو روان را !

به من بگوييد
فرزانه گان رنگ بوم و قلم
چگونه
خورشيدي را تصوير مي كنيد
كه ترسيمش
سراسر خاك را خاكستر نمي كند ؟

حسين پناهي